درست در زمانی که بسیاری از کشورهای مدعی حقوق بشر کنونی وجود خارجی نداشتندو آنانی نیز که وجود داشتند برده داری از افتخاراتشان بوده است.در 29 اکتبر مردم بابل در هیجان وصف نشدنی منتظر ورود فرماندهی بودند که ارتشیان او فوج فوج وارد بابل می شدند.آنان احساس خاصی داشتند.احساسی مملو از ترس و امید.آیا آن نکو مرد که نحوه حکمرانیش و برخوردش با ملت شکست خورده در میان مردم شهر شهره شده بود بار دیگر جوانمردی خود را،و این بار به ملت بابل نشان میداد؟
رفتار او ماورای آرزوهای مردم بابل بود.آنان هرگز نمی پنداشتند که فرمان صادره پادشاه پارسیان سالیان بعد(سال 1979 میلادی)از طرف سازمان ملل به عنوان اولین منشور حقوق بشر معرفی شده وبرسمیت شناخته شود.یکی از مفاد آن فرمان،دستور آزادی همه اسرا بود.که تعداد قابل توجه آنان یهودیان در بند پادشاه بابل بودند(قابل توجه اسرائیلی ها).
آری!او کسی نبود جز کوروش .کوروش کبیر.شاه شاهان.پادشاه ایران.فاتح بابل.پدر همه ما ایرانیان که از او در قران کریم به نام ذوالقرنین یاد شده است.فرمان او تا دنیا دنیاست مایه افتخار و مباهات ایران و ایرانیان است.
کوروش با چنین اوصافی آن چنان نزد ایرانیان و جهانیان بزرگ مانده است که حتی در زمانهای گوناگون که وحشی ترین قومهابه ایران حمله کردندو سنگدل ترین آن حکمرانان که بزرگترین خصومت را با فرهنگ و تمدن ایرانی داشته،جرات جسارت به او و مقبره اش را نداشتند.هر چند در این اواخر عده ای با بر شمردن ضرورت های واهی به صورت غیر مستقیم سعی در از بین بردن مقبره این نماد وسمبل صلح و دوستی و صد البته نشان غنای فرهنگ و تمدن ایران را داشته و دارند ولی باید بدانند به لطف خداوند و هوشیاری فرزندان ایران زمین توهمات این جغدان اهریمن صفت جزم اندیش رنگ واقعیت به خود نخواهد دید.