درست در زمانی که بسیاری از کشورهای مدعی حقوق بشر کنونی وجود خارجی نداشتندو آنانی نیز که وجود داشتند برده داری از افتخاراتشان بوده است.در 29 اکتبر مردم بابل در هیجان وصف نشدنی منتظر ورود فرماندهی بودند که ارتشیان او فوج فوج وارد بابل می شدند.آنان احساس خاصی داشتند.احساسی مملو از ترس و امید.آیا آن نکو مرد که نحوه حکمرانیش و برخوردش با ملت شکست خورده در میان مردم شهر شهره شده بود بار دیگر جوانمردی خود را،و این بار به ملت بابل نشان میداد؟
رفتار او ماورای آرزوهای مردم بابل بود.آنان هرگز نمی پنداشتند که فرمان صادره پادشاه پارسیان سالیان بعد(سال 1979 میلادی)از طرف سازمان ملل به عنوان اولین منشور حقوق بشر معرفی شده وبرسمیت شناخته شود.یکی از مفاد آن فرمان،دستور آزادی همه اسرا بود.که تعداد قابل توجه آنان یهودیان در بند پادشاه بابل بودند(قابل توجه اسرائیلی ها).
آری!او کسی نبود جز کوروش .کوروش کبیر.شاه شاهان.پادشاه ایران.فاتح بابل.پدر همه ما ایرانیان که از او در قران کریم به نام ذوالقرنین یاد شده است.فرمان او تا دنیا دنیاست مایه افتخار و مباهات ایران و ایرانیان است.
کوروش با چنین اوصافی آن چنان نزد ایرانیان و جهانیان بزرگ مانده است که حتی در زمانهای گوناگون که وحشی ترین قومهابه ایران حمله کردندو سنگدل ترین آن حکمرانان که بزرگترین خصومت را با فرهنگ و تمدن ایرانی داشته،جرات جسارت به او و مقبره اش را نداشتند.هر چند در این اواخر عده ای با بر شمردن ضرورت های واهی به صورت غیر مستقیم سعی در از بین بردن مقبره این نماد وسمبل صلح و دوستی و صد البته نشان غنای فرهنگ و تمدن ایران را داشته و دارند ولی باید بدانند به لطف خداوند و هوشیاری فرزندان ایران زمین توهمات این جغدان اهریمن صفت جزم اندیش رنگ واقعیت به خود نخواهد دید.

در جواب این سوال که تاریخ به چه دردی می خوره ؟گویند گذشته چراغ راه آینده است.اگر بخواهیم به تاریخ ایران رجوع کنیم میتوان تاریخ ایران را به دو بخش ایران باستانی و ایران اسلامی تقسیم کرد.در واقع شکست ایران از اعراب پایان یک دوره از تاریخ ایران بود و شروع برهه دیگر از آن .شکستی که هنوز محل جدال بسیاری از ایرانیان است.یکی از مهم ترین علل آن شکست عدم رضایت ایرانیان از پادشاهان ساسانی و روحانیون زرتشتی در آن زمان می باشد.....
.....اکنون بعد از گذشت بیش از 14 قرن از آن شکست ،مردم ایران ناراضی از حکومت بوده و بالطبع این عدم رضایت به بخشی از روحانیون نیز تسری پیدا میکند،حال در این میان آمریکا به عنوان یک ابر قدرت جهانی به همراه نوچه دسته چپش -اسرائیل-که در واقع افسار مرادش را در دست دارد ایران را تهدید به حمله نظامی نموده است.با توجه به وضعیت کنونی در صورت حمله آمریکا به ایران و پیروزی آنان در جنگ، یعنی: آغاز ایران سکولار و پایان ایران اسلامی.
آیا نارضایتی پدرانمان از دست حکومت ساسانی و شکست تاریخی در مقابل اعراب را فراموش کرده ایم؟آیا رفتار و عمل آنان پسندیده و مورد تایید ما می باشد؟آیا نیاکانمان را را به هزاران دلیل معلوم و سهل انگاریهای نا معلوم که منجر به شکست در آن جنگ شد مورد ملامت قرار نمی دهیم؟
ما از آن شکست و عواقب بعد از آن چه نتیجه ای گرفته ایم؟در حال حاضر تکلیف فرزندان این سرزمین در قبال تهدیدات و حمله احتمالی آمریکا چه می باشد؟ما چگونه باید رفتار کنیم تا مورد نکوهش و سرزنش فرزندانمان قرار نگیریم؟

حالم اصلا خوب نیست ،آخه اینجا شهر من نیست، اینجا همه یه جور دیگن، اینجا همه یه شکل دیگن.
شهر من شهر وفا است، شهر عشق و خوبیهاست .شهرمن شهر نغمه های با صفاست .شهر من شهر آدمهای با حیاست. توشهر من محبت مجانیه ،از روی چشمها خوندنیه، اونجا نیازها گفتنی نیست، دیدنیه، حس کردنیه ،آخه اونجا همه حرفها باور کردنیه .شهر من شهر صداقته ،صداقتش نه از حماقته بل از روی ذکاوته .تو شهر من کسی اسیر مد نمیشه ،آخه اونجا هیچکس خز نمیشه ،که بخواد درگیر این حرفا بشه.
دغل و دروغ تو شهر من جا نداره، کسی تو شهر من غم فردا نداره، شهر من ساحر و مداح نداره تو شهر من متملق جا نداره ،شهر من شهر پرنده هاست.اونجا زندان نداره ،نیازی به گلستان نداره.
تو شهر من اگر کسی از کسی بدش بیاد قربون صدقه اش نمیره ،هر دم رو نروش نمیره .
تو شهر من کسی برچسب نمی زنه ،آخه کسی واسه پست و مقام حرص نمیزنه .
درمیان آدمهای شهر من کسی نق نمیزنه ،من میدونم واسه چند صدنار بیشتر کسی اونجا جر نمی زنه.
تو شهر من همه دهاتین همه دهاتیها یک پا شهرین.
حالم اصلا خوب نیست...........